Poplątana
Tata?
Almo.
- Co robisz? - Poprawiłam ci skarpetkę.
- Nie rób tego. - A moje skarpetki?
- Nie masz ich na sobie. - Czemu?
Bo jesteś pieskiem, którego nie stać na skarpetki.
Chcę je mieć. Tak jak Alma.
- Typowe. - Almo, bądź miła dla siostry.
Tato!
Tatusiu, chcę skarpetki!
Weź sobie z szafy.
Chcę takie jak Alma.
Daj Becce swoje skarpetki.
To nie fair. Są moje.
Dobra, każda dostanie jedną. Zadowolone?
Nie!
Mam pomysł. Chodź tutaj.
Zrobię ci specjalną parę skarpetek.
Prosto z paryskiego domu mody.
Proszę bardzo. Najnowszy fason.
Nie mogę nosić skarpetek z gazety.
Możesz. Spróbuj!
Musisz w nią uwierzyć.
Rety. Niszczysz moje skarpetki!
Zbudziłaś się?
Aż tak ją nafaszerowali?
Pójdę po pielęgniarkę.
Wiesz, jak bym się czuła, gdybyś zginęła?
Mogę pójść po więcej cukierków?
Pójdę z tobą. Tylko nie mów mamie.
Nigdy tego nie rozumiałem.
Jest ta dziewczynka, Dorotka.
Wiedzie zwyczajne, nudne życie.
Może je zmienić w coś ekscytującego,
a chce tylko wrócić do domu.
Gdybyś ty miała okazję zrobić coś niezwykłego,
też byś wolała wrócić do normalności?
Ja myślę, że jeśli wiedźma umiera, gdy się zmoczy,
to powinna uważać przy siusianiu.
Trafna uwaga.
Z pracy. Zaczekaj.
Cześć, Farnaz.
Powoli, nie rozumiem... Niemożliwe.
Sprawdź...
Nie dzwoń pod numer alarmowy.
Zaraz tam będę.
- Muszę lecieć. - Co?
Zostań tu.
Znowu? Nie znam tej okolicy.
Nie trafię stąd do domu.
Zostań tu. Wrócę po ciebie.
Tato!
Dr Flores, proszę zadzwonić pod 182.
Czemu nie zapięłaś pasów?
Nie myślisz ani o mnie, ani o siostrze.
To najgorszy moment.
Wybacz, że o mało nie zginęłam w tak złym momencie.
Samolubnie się zachowałam.
Wpadłam na twoją lekarkę.
Będziesz mogła zacząć jutro fizjoterapię.
Wszystko będzie dobrze! Super, nie?
Ekstra. Nic mnie tak nie kręci jak fizjoterapia.
A mnie kręci, że wydobrzejesz.
Przykro mi, że się wtedy pokłóciłyśmy.
Nie bardzo pamiętam.
Nieważne.
Mamy ślub do zaplanowania. Musisz wyzdrowieć.
Przepraszam, że się obijałam.
W śpiączce trudno się zorganizować.
Długo będziesz używać tej wymówki?
Przez jakiś czas na pewno.
Nie.
Może częściowo.
Co częściowo?
- „Co częściowo”? - Co?
Sam musi załatwić smoking.
A może założy swój kelnerski uniform?
- Po co mu smoking? - Na ślub.
Miałabym go zaprosić?
Nie zaprosisz mojego chłopaka?
Powinnaś odpocząć.
Poza Samem nikt z gości nie lubi Reeda.
Reed jest lubiany.
Chwileczkę.
To sen?
- Nie. - Nie.
Może częściowo.
Jakby co, jestem do usług.
Dziękuję. Poradzę sobie.
Jesteśmy na zewnątrz?
Nie wydaje mi się.
Dzieci za tobą tęsknią.
Zrobiły dla ciebie tę kartkę.
Oliver narysował tyłek.
To chyba miało być serce.
Uwielbiam go.
Fajnie, że lepiej się czujesz.
Przepraszam, że nie ma mnie w pracy.
Tym się nie przejmuj. Miałaś okropny wypadek.
Wiesz, co jest dziwne?
Ty mnie odwiedziłeś, a mój chłopak nie.
Jak to? Dopiero co wyszedł.
Tak?
Coś pięknego.
Uwielbiam twoje kartki.
Zrobiłem ją dwa tygodnie temu. Jak miałaś wypadek.
Nie było wiadomo, czy się wybudzisz,
więc nic nie wpisałem.
Przepraszam.
Za co?
- Za to, że prawie zginęłam. - Nie ma sprawy.
To znaczy sprawa jest, bo prawie zginęłaś,
ale to nic. Spoko.
To znaczy nie jest spoko, ale nie jest też nie-spoko.
Wszystko gra?
A twoim zdaniem gra?
Myślę, że tak.
No to wszystko gra.
Jakby co, jestem do usług.
Dziękuję. Poradzę sobie.
A więc to był Sam.
Tak, to on.
Ale to się zdarzyło już wcześniej. Z pielęgniarzem. Prawda?
Czuję się, jakbym wpadła w jakąś pętlę.
Rozumiem.
Co się dzieje?
Albo jesteś jedną nogą w świecie umarłych,
a jedną wśród żywych
i komunikujesz się ze mną przez sferę duchową,
bo wypadek wstrząsnął twoim pojmowaniem czasu i przestrzeni,
obdarzając zdolnością
widzenia rzeczy w sposób nieliniowy, co jest dość...
Dezorientujące.
Ale też ekscytujące i wyzwalające.
Albo śnisz to wszystko w gorączce, pod wpływem morfiny i obrażeń głowy.
Zamierzasz zjeść tego tosta z serem?
Musisz mi pomóc.
Nie wypuszczę cię stąd, póki się nie zgodzisz.
- Pomóc w czym? - Myślę, że wiesz.
Nie wiem.
Potrzebuję twojej pomocy.
MLEKO
Co się dzieje?
Zgódź się pomóc. Inaczej cię nie puszczę.
Nie rozumiem!
Dobra.
Spróbujmy jeszcze raz.
Dr Flores, proszę zadzwonić pod 182.
Czemu nie zapięłaś pasów?
Nie myślisz ani o mnie, ani o siostrze.
To najgorszy moment.
Wybacz, że o mało nie zginęłam w tak złym momencie.
Samolubnie się zachowałam.
Musimy to znów powtarzać?
- Co? - Gdzie jest Becca?
Nie powinna zachwalać mi fizjoterapii?
Jest w szpitalnej kaktusiarni.
Co to takiego?
Wpadłam na twoją lekarkę.
Będziesz mogła zacząć jutro fizjoterapię.
Wszystko będzie dobrze! Super, nie?
Czyli ta powtórka jest konieczna.
Powtórka?
Wspomniałaś, że się pokłóciłyśmy. O co?
Nie pamiętasz?
Pamiętam, że miałam rację.
Nie miałaś, więc...
Nieważne. Zapomnijmy o tym. Niech to będzie nowy początek.
Żaden problem.
Cieszę się, że zdrowiejesz.
Druhna w gorsecie ortopedycznym?
Jak by to wyglądało?
Nie wiem.
Jak po wypadku, który cudem przeżyłam?
Przestań. Wiesz, że żartowałam.
Nie żartowałaś.
O mało nie zginęłam, a ciebie martwi tylko,
żebym nie odwracała uwagi od twoich zaręczyn.
Dobija cię, że ten jeden raz to ja jestem w centrum uwagi.
Ten jeden raz?
Zawsze jesteś w centrum uwagi.
Ja zdaję śpiewająco maturę, a ty rzucasz studia.
Ja wygrywam w pływaniu, ale to nieważne, bo ty się pocięłaś.
Niezły nowy początek.
Ja kończę 21 lat, a ty wpadasz na kupnie trawy.
- Dla ciebie! - Nie wspominając
o twoim słuchu, specjalnych lekarzach
- i zajęciach! - Myślisz, że tego chciałam?
To miał być mój rok, ale to też zepsułaś!
Byłam w jebanej śpiączce!
Naciśnij przycisk.
Próbowałam. Nie działa.
- Spróbuj znowu. - Nie widzisz?
Żeby wydostać nas z tej pętli,
muszę się skupić!
Almo!
Tatuś jest przy tobie.
Wiem, że to przytłaczające. To wszystko dla ciebie nowe.
Pamiętasz, jak wszczepili ci implant i zaczęłaś słyszeć,
ale twój mózg
nie umiał tego przetworzyć?
Wszystko brzmiało jak dzwony, kaczki i roboty.
To podobna sytuacja.
Możesz się ze mną komunikować,
bo wypadek uniósł oddzielającą nas zasłonę.
To ważne, że możesz to robić,
ale teraz musimy rozwinąć twój potencjał.
To jak nowy sposób słyszenia.
Czy tracę rozum jak Geraldine?
Nie.
Tak i nie.
Twoja babcia nie straciła rozumu,
tylko kontakt z rzeczywistością.
Taką, jaką znasz ty. Czy raczej znałaś.
Taką, jaką nadal będziesz znała,
jeśli nam się uda.
O czym ty mówisz?
Niektórzy ludzie mają większe zdolności.
Więcej widzą,
więcej czują i rozumieją.
Twoja babcia do nich należała. Ty też.
„Do nich”? Chodzi ci o...
Wśród rdzennych ludów ci,
którzy mają wizje i słyszą głosy,
pełnią rolę szamanów, mędrców.
- Jasne. - Ale w kulturze zachodniej
takich ludzi się zamyka albo lądują na ulicy.
Czyli...
Musimy ostrożnie rozwijać twój potencjał.
Albo wyląduję na ulicy?
No nie wiem.
Jeszcze raz.
Czemu nie zapięłaś pasów?
Nie myślisz ani o mnie, ani o siostrze.
To najgorszy moment.
Dokąd idziesz?
Przyniosę ci soku!
Dobra, szybko. To wszystko nie jest prawdziwe.
Tylko ja jestem.
Muszę się skupić i obudzić!
Naciśnij przycisk.
Próbowałam. Nie działa.
- Spróbuj znowu. - Nie widzisz?
Żeby wydostać nas z tej pętli,
muszę się skupić!
Almo!
Almo, zaczekaj!
Wiedziałeś, że słowo „czekolada” pochodzi od naszych przyjaciół Azteków?
Nie wiedziałem, Beth, ale mamy tu prawdziwą ślicznotkę.
Piękne kształty.
Co to, kurwa, było?
Nie wiem,
ale gdyby była z ciasta, mielibyśmy zwyciężczynię.
Lubisz szybkość i samotność?
Nie.
Nie. Muszę stąd wyjść.
Muszę iść.
Usiądź.
Miałaś wypadek. Jesteś w szpitalu.
Nie jestem w szpitalu, tylko w domu!
W domu.
Dwa tygodnie od teraz.
Becco, zawołaj pielęgniarkę!
Jestem w kuchni z Samem.
Jeff je ze swojej miski.
Jest piękna noc.
Nie kumam, o co chodzi.
Wciąż jesteś na mnie zła?
Nie.
Ale nie rozumiem, czemu mi nie powiedziałeś.
Czyli nie jesteś już zła?
Nie, po prostu...
boli mnie głowa.
- Nadal masz bóle głowy? - To nic wielkiego.
Wszystko jest w porządku.
Nie.
Zostań tutaj.
Szlag.
Za bardzo się forsujesz. Nie jesteś gotowa.
Co ty mi robisz?
Wpuszczasz do środka cały ocean. Jeśli to zrobisz, oszalejesz.
Powinnaś wpuścić tylko odrobinę,
a ciałem pozostać w łodzi.
W łodzi?
Masz bezcenny dar. Dlatego spowodowałem ten wypadek.
Ty?
Musiałaś się obudzić, bo potrzebuję twojej pomocy.
Tylko ty możesz mi pomóc.
W czym?
Wtedy w Halloween, gdy cię zostawiłem, to nie był wypadek. Zostałem zamordowany.
Dzięki twojej zdolności dostrzegania tego, co prawdziwe,
możemy zmienić przeszłość.
Ale musisz powiedzieć „tak”.
Musisz się zgodzić.
Gdzie byłaś?
Czekałam. Tatuś powiedział... Gdzie on jest?
Gdzie byłaś? Wystraszyłaś nas.
Posłuchaj.
- Był wypadek. - Jaki?
O czym ty mówisz? Gdzie jest tata?
Proszę.
Nie rycz.
Dr Flores, proszę zadzwonić pod 182.
- Czemu nie... - Przepraszam.
Że nie zapięłam pasów.
Czasem myślę tylko o sobie i zapominam, że mogę też skrzywdzić innych.
Przyniosę ci soku.
Wpadłam na twoją lekarkę.
Będziesz mogła zacząć jutro fizjoterapię.
Wszystko będzie dobrze! Super, nie?
To naprawdę super.
- Nie kpij. Mówię serio. - Wiem. Ja też.
To dobrze. Bo jak by to wyglądało: druhna w gorsecie ortopedycznym?
Trzeba by ci uszyć specjalną sukienkę.
Ale wiesz, że nie zrobiłam tego specjalnie?
Wiem.
Musisz przy mnie być.
Bez ciebie ślubu nie będzie.
Jesteś częścią planu.
Masz być przy mnie, gdy wyjdę za mąż,
gdy urodzę dzieci,
gdy dzieci dorosną i gdy same wezmą ślub.
Zawsze masz przy mnie być.
Taki jest plan. Taki był od zawsze.
Bez ciebie nie dam rady.
Becco...
Strasznie się cieszę, że nie zginęłam i będę na twoim ślubie.
Ja też się cieszę.
Chcesz założyć moje skarpetki?
Nie.
Dobra robota.
Gotowa wrócić do domu?
O co chodzi?
Możesz mi powiedzieć.
Miałeś przy mnie być.
Taki był plan.
Bez ciebie
nie dam sobie rady.
Przykro mi,
że mnie przy tobie nie było.
Ale teraz tu jestem. I ty też.
I musisz mi pomóc, więc mnie nie zostawiaj.
Ja ciebie?
Musisz dokonać wyboru.
Inaczej nie pójdziemy naprzód.
Jakiego wyboru?
Możesz to wszystko w sobie stłumić
i wrócić do poprzedniego życia.
I żyć nim dalej.
TEST CIĄŻOWY
Albo spróbuj czegoś innego.
Życia, które nie biegnie według standardowej chronologii
lub jest jej w ogóle pozbawione.
Życia, w którym wszystko zawsze może się zdarzyć.
Życia bez ograniczeń.
Pamiętasz, co powiedziałaś o ciszy, gdy pierwszy raz ją usłyszałaś?
Że jest zaskakująco pełna życia.
To jak będzie?
Obudziła się.